همیشه فارغ از این همه هیاهو آدم دنبال جایی میگردد که زخم ِ تنهاییاش تازهتر نشود هی! جایی که طراوت ِ آب صبحها خودش را تا به قلبت برساند و چای بنوشی با طعم ِ هیزم! سکویی برای پرتاب به ابرها و رؤیاها عطر کاهگل برای بیهوش شدن ِ مدام زنبیلی از سیب ِ تلخ* و نمک برای بازگشت ناگهان به کودکی توکاهای سیاه، پرستوان، سقف سفالی، چشمه آب، مادربزرگانان سحرخیز، رقص گندم، جلوهگری آفتابگردان ، بوقلمونهای شاکی، مادیانهای پرکار، زنگ خفهی گردن بزهای گله، سگ، خروس، پروانهگی آسان، مه شبگاهی و صبحگاهی و ...
اصلاً بروید خودتان ببینید!
عکسهای زیر مربوط است به روستاهای آغوزدره و فتکش(Fetkash) از توابع گلوگاه ِ مازندران است!
* سیب تلخ: سیبی است که وحشی است ظاهراً و عموماً به نسبت بقیه سیبها ریز است و تلخ کمی متمایل به ترشی! با نمک که بخورید دنیا را بهتان دادهاند انگاری!
عکسها از من است و خیلی پیشترها در هفتسنگ ِ عزیز منتشر شده بودند!
خاکسترها را زیر رو می کند تا زغال های افروخته بیایند بالا که هیزم ها، مستقیم با داغی زغال ها مماس شوند. هُرم غریبی دارند خاکسترها و گرمای طعم داری که بوی سال های زندگی را با خود دارند. صدای بالا آمدن شوهرش از پله های چوبی می آمد و زن دست تند کرد که هیزم تازه را زودتر در بخاری بچیند و برسد که فوت کند تا آتش الو بگیرد و گرمای آن خانه چوبی- کاهگلی؛ درست مثل همان سال ها که مرد خسته از مزرعه بر می گشت و به رسم روستاهای شمالی چای و نان و پنیرش به راه بود به عنوان پیش غذا. صدای سرفه پیرمرد که از پشت در بلند می شود، زن بر می خیزد انگار برای بار نخست است که می بیندش و توی دلش انگار هزارتا گنجشک یکهو پر گرفته اند و گونه هایش از شرم سرخ می شود. -- پیرمرد که وارد شد پیش از چشم ها به گونه های پیرزن نگاه کرد و مثل همه آن سال ها پیرزن را شماتت کرد که اینقدر سر نکند توی بخاری و زغال ها را فوت نکند که این جوری گونه هایش گل بیندازد و چای خواست مثل همه آن سال ها وقتی هنوز داشت جورابش را از پا در می آورد. منتشرشده پیش از این در عکسداستان
حالا برای نوشتن روز دهم نه کلمهای یاری میکند نه دلی!
حسین(علیهالسلام) ِ شهید!
عباس(علیهالسلام) ِ شهید!
زینب(علیهاالسلام) ِ اسیر!
کاروان سوخته...
در قرآنش فرموده: واتممناها بعشر... عاشورا...
روضه دهم:
حضرت امام جعفر صادق (ع) در تأویل آیۀ « یَوْمَ تَرْجُفُ الرّاجِفَةُ تَتْبَعَها الرّادِفَةُ » ( روزی که لرزاننده و زلزله ای بزرگ جهان را بلرزاند و به دنبال آن حادثه دومین رخ دهد) فرمودند: « لرزاننده حسین بن علی (ع) و حادثه دومین علی بن ابی طالب(ع)است. نخستین فردی که قبر او شکافته شود و خاک را از سر میزداید حسین بن علی (ع) است».
کربلا/ گنبد حرم حضرت ابوالفضل(علیه السلام)/ عکس: خودم
برادری هم برای خودش عالمی دارد!
برادر بخواهی مثال بزنی عباس(علیهالسلام)!
یعنی تمام کرد ماجرا را در قبال حسین(علیهالسلام)!
میگفت: در برآوردن حوائج، حضرت عباس به سبب نداشتن مقام امامت برخی معذوریتها را ندارد و به اصطلاح دستش بازتر است... (دریابیم!)
روضه نهم:
قالَ اَبوُالْحَسَنِ الرِّضا علیه السلام فی حَدیثٍ لِلرَّیّانِ بْنِ شَبیبٍ : یَاابْنَ شَبیبٍ اِنْ کُنْتَ باکیاً لِشَیٍ فَابْکِ لِلْحُسَیْنِ بْنِ عَلیٍ بْن ابی طالبٍ عَلَیهُما السَّلام فَاِنَّهُ ذُبِحَ کُما یُذْبَحُ الْکَبْشُ وَ قُتِلَ مَعَهُ مِنْ اَهْلِ بَیِتِهِ ثَمانیةِ عَشَرَ رَجُلاً ما لَهُم فِی الْاَرضِ شَبیهونَ وَ لَقَدْ بَکَتِ السّماواتُ السَّبْعُ وَ الْاَرْضونَ لِقَتْلِهِ وَ لَقَدْ نَزّلَ اِلَی الْاَرْضِ مِنَ الْمَلائِکةِ اَرْبَعَةُ اَلافٍ لِنَصْرِهِ فَلَمْ یُوْذَنْ لَهُمْ فَهُمْ عند قَبْرِهِ شُعْثٌ غُبْرٌ الی اَنْ یَقومَ الْقائِمُ فَیَکونونَ مِنْ اَنْصارِهِ وَ شِعارُهُمْ « یا لَثاراتِ الْحُسَیْنِ . » امام رضا علیه السلام در ضمن حدیث به ریان بن شبیب فرمود : « ای پسر شبیب ! اگر برای چیزی گریان شدی بر حسین بن علی بن ابی طالب علیهما السلام اشک ببار زیرا سر از پیکرش جدا ساختند و هجده مرد از خانواده او که در زمین بی مانند بودند همراه او کشته شدند و براستی که آسمانهای هفتگانه و زمینها در قتل او گریستند . چهار هزار فرشته برای یاری او بر زمین فرود آمدند اما اجازه نیافتند . و ایشان آشفته و غبار آلود تا قیام قائم علیه السلام نزد قبر او هستند [ و پس از ظهور ] از یاران او هستند و شعارشان خونخواهی حسین علیه السلام است . »
جوانی که ۱۹ تا ۲۵ سال(با توجه به روایات و تواریخ موجود) از عمرش را در خانه حسین سپری کرده چگونه جوانی می تواند باشد؟
گفتن از جوانی چون علی اکبر که در خانه سید جوانان اهل بهشت رشد کرده چقدر سخت و شیرین است! چرا در باب حضرتش منابع موجود این قدر کم است؟ چرا برای الگو دادن به جوانان باید حرفهای آسمانی ِ سخت ِ دیرفهم ِ غیرقابل تصور و عینیت نبخشیده زد در تعریف از مثلاً علی اکبر ِ حسین(ع)؟
تا کی تکرار حرفهای دیگران بیتحقیق و بی تبیین و بی به روز کردن؟
روضه هشتم:
حذیفه یمانی گوید : پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم را دیدم که دست حسین بن علی علیه السلام را گرفته و می فرماید: [یا ایُّهَا الناسُ هذَالحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ فَاعْرِفُوهُ فَوَالَّذی نَفسی بِیَدِهِ إنَّهُ لَفِی الجَنَّةِ و مُحِبّیهِ فِی الجَنَّةِ وَ مُحِبّی مُحِبّیهِ فِی الْجَنَّةِ] ( ای مردم این حسین بن علی علیه السلام است او را بشناسید قسم به آن که جانم در دست اوست او در بهشت است دوستدارانش در بهشت اند و دوستداران دوستدارانش نیز در بهشت اند .)
عبدالله کدام فرزند حسین است که کنیه، حضرتش را اباعبدالله است و این همه مشهور!
عبدالله نام همین فرزند شش ماهه است که بیشتر او را علی اصغر میخوانند...
در شهر کربلا برای یافتن مقام علی اصغر باید دنبال مقام عبدالله رضیع باشید...
می گفت دست کم نگیرید این شش ماهه باب الحوائج را! در قرآن آمده که عیسی در مهد می فرماید:
وَیُکَلِّمُ النَّاسَ فِی الْمَهْدِ وَکَهْلًا وَمِنَ الصَّالِحِینَ و با خلق در گهواره سخن گوید بدان گونه که در سنین بزرگی، و او از جمله نیکویان جهان است. ﴿آل عمران: ٤٦﴾ مریم به اشاره حواله به طفل کرد، آنها گفتند: ما چگونه با طفل گهواره ای سخن گوییم؟ فَأَشَارَتْ إِلَیْهِ ۖ قَالُوا کَیْفَ نُکَلِّمُ مَن کَانَ فِی الْمَهْدِ صَبِیًّا ﴿٢٩﴾ آن طفل (به امر خدا به زبان آمد و) گفت: همانا من بنده خاص خدایم که مرا کتاب آسمانی و شرف نبوت عطا فرمود. قَالَ إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ آتَانِیَ الْکِتَابَ وَجَعَلَنِی نَبِیًّا ﴿٣٠﴾ و مرا هر کجا که باشم مایه برکت (و رحمت) گردانید، و تا زنده ام به عبادت نماز و زکات سفارش کرد. وَجَعَلَنِی مُبَارَکًا أَیْنَ مَا کُنتُ وَأَوْصَانِی بِالصَّلَاةِ وَالزَّکَاةِ مَا دُمْتُ حَیًّا ﴿٣١﴾-مریم
علی اصغر آیا اینگونه نبود؟ و نیست؟ فتأمل!
روضه هفتم:
عَنِ الصّادِقِ عَنْ آبائهِ علیهم السلام قال : قالَ ابوعَبْدِاللهِ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیّ علیهما السلام : « اَنَا قَتیلُ الْعَبَرَةِ لا یَذْکُرُنی مُوْمِنٌ اِلّا اسْتَعْبَرَ . »
امام صادق علیهالسلام از آباء گرامی خود از امام حسین علیهالسلام نقل می کند که فرمود :«من کشته گریهام . هیچ مومنی مرا یاد نمی کند مگر اینکه گریان می شود.»
روضه پنجم / ببین خاک چه آبرویی پیدا کرده از برکت حسین(ع)
حرم امام حسین(ع) / عکس خودم
شهادت البته آبرو می خرد برای آدمی
آستان رفیعی است که هر کسی نصیبش نمی شود و بها می خواهد حسین ولی آبروی شهادت شد و این نه شعار است که حقیقتی است که انکار نمی شود..
ببین خاک چه آبرویی پیدا کرده به عنوان مثال، که به رغم حرمت خوردن از نظر علما، همان علما فتوا می دهند خاک تربت حسین(ع) را در کام کودک تازه به دنیا آمده بریزند و تبرک کنند روح و جانش را...
روضه پنجم:
قال الصادق علیه السلام « اِنَّ الْبُکاءَ وَ الْجَزَعَ مَکْروهٌ لِلْعَبْدِ فی کُلّ ما جَزَعَ ما خَلَاالْبُکاءَ عَلَی الْحُسینِ بْنِ عَلیٍّ علیهما السلام فَاِنّهُ فیهِ مَاْجورٌ . »
امام صادق علیه فرمود : « هرگونه گریه و بی تابی برای بنده در هرجا که بی تابی کند مکروه و ناپسند است مگر گریه بر حسین بن علی علیه السلام که پاداش و ثواب دارد .»
عباس حسین نژاد مشاور امور فرهنگی، تبلیغات و فضای مجازی و یک بزرگسال بیشفعال در همهی زمینهها! از اهالی با صفای ایران (کشوری واقع در گوشهی سمت راست خاورمیانه واقع در قارهی کهن آسیا با آب فراوان و نان فراوان و دموکراسی فراوان و وبلاگ فراوان و نفت فراوان و شعر فراوان و حوادث غیرمترقبهی فراوان و دانشمندان جوان فراوان و استقبال فراوان و مهرورزی فراوان با نون اضافه!)
