X
تبلیغات
الی گشت
رایتل
حال و روزنوشت‌
حال و روزنوشت‌های من در این روزهای نبادا!
آرشیو
1391/08/21
یاد تو شعری است تراویده در نیمه شبی!


برای خود ِ خود ِ افشین داورپناه


:

یاد تو که می افتم
مهی غریب تا حوالی مژگانم پیش می‌آید
و طراوت هزار ساله‌ی بلوطی کهن
مرا به یاد می‌آید

یاد تو شعری است
تراویده در نیمه شبی
از ناخن ماه
بر گلبرگ‌ها

یاد تو

همین گریه نزدیک است
همین شوق مدام
یاد تو همین ستاره است
که گُر می‌گیرد و می‌افتد

تو ناگهانی ِ رُز سیاه هستی

در انبوهی ِ گل‌باغ‌های قمصر

بگذار دمی فرود بیاید

دستان خسته من
بر شانه ستبر رویاهات
تا فردای روشنی که هست
می دانم که هست!


1391/08/20
چه چیزی بهتر از چشم‌های تو برای جذب توریست!


خدا رحم کرد
که باستان‌شناسان

                        نفهمیدند

و شرکت‌های گردشگری

                             بی‌خبر ماندند

و گرنه چه چیزی

          بهتر از چشم‌های تو

          برای کاوش
          برای جذب  آن همه توریست

                     به نجابت ایران‌شهر

*

آن وقت صندوق ذخیره ارزی
             چه روزگار خوشی داشت
 و آن همه اندوه
             راه دل مرا پیدا می‌کرد
                      شبان

                         و

                          روزان

                                  و
                                    روزان

                                    و

                                        شبان


1390/09/15
گریه امان نداد!


می‌خواستم برای تو
شعری بنویسم
تیر امان نداد
نیزه امان نداد
شمشیر امان نداد

می‌خواستم برای تو
       شعری بنویسم
          حرامیان نگذاشتند
         و حواسم را بردند پی ِانگشتر
                      پی ِ گوشواره
                        و تا عمق قلبم تیر کشید

می‌خواستم برای تو
شعری بنویسم
     که فرشتگان
     به گریه ریختند به سرم
     و نگذاشتند
            کلمه‌ای به کاغذ بیایید

می‌خواستم برای تو
شعری بنویسم
که تشتی طلا گذاشتند روبرویم
          و چوب ِ خیزران
که می‌آمد تا دندان‌های تو
              و دختری سه ساله
                  خیره به چشم‌های من

        به لحن غمگین‌ترین پرستوهای مهاجر

                               از پدرش پرسید...


می‌خواستم برای تو
شعری بنویسم
یکی در نقشه
         کربلا را نشانم داد
و تا شام
        مرا پیاده برد
            با کاروان ِ اندوه
                 با کاروان ِ زخم

***
میخواستم برای تو
شعری بنویسم
گریه امان نداد

 

-----

روز عاشورا
محرم الحرم الحرام 1433

15 آذر 1390


-----


پوستر از سیدمحسن حسینی


1390/09/07
افسار همه‌ی خواب‌ها را به دست گرفته‌ای!

تو

مضمون ِ  پیچیده‌ی همه نامه‌های در راهی

و در عمق بی‌خوابی این عالم

جریان داری


تو

در ناپیدایی ِ زمزمه شبانه‌ی هدهد

در پوشیده‌ترین زوایای جنگلی تاریک

زیر ِ نور ِ ماه

به خواب ِ مردمان ِ غمگین ِ دنیا

رؤیا می پاشی


تو

تو افسار همه‌ی خواب‌های خوب را

به دست گرفته‌ای

و همه را

به چشم‌های خودت دعوت می‌کنی




**


تو

لیلای ِ همه‌ی رؤیاهایی



#عباس_حسین_نژاد



عصر ِ دوشنبه 7 آذرماه 1390

-----------------------

عکس: خودم



1390/06/08
عاشقانه‌ای از شعر و شمعدانی!


این
از کم‌سعادتی شعر است
    که عمق عشق مرا به تو
                 درک نمی کند

و از کم‌سعادتی باران است
که مرا بی تو
خیس می‌کند
           در این لحظه از عصر

و از کم‌سعادتی چشم‌های من است
                که روز باز می‌شود
                       بی تو
               و شب سیاهی می‌رود
                        بی تو

***
هی دیر می‌کنی
   و هی نمی‌رسی
که خواب آشفته جهان را
                       تعبیر کنی به خیر!

مادر نشدی آخر برایم
و این همه گریه
نه آغوش عاشقانه‌ای به خود دید
                  نه چاه ِ خاموشی

***
من را
شمعدانی‌ای بدان
       در گلدانی کوچک
     که بیشتر از آب و آفتاب
          به تو نیاز دارد


---

شهریور 1390


1389/10/24
من را تکه تکه کن!


من را تکه تکه کن
به تکه های مساوی و غیرمساوی
مرا خیار فرض کن
گوجه فرض کن
کلم
کاهو
حتا مرا هویج فرض کن

بگذار با خیالی آسوده
برای تو
سالادی  باشم از عشق



1389/07/18
نگاه تو سیب است!

نگاه تو سیب است
     سیبستان است
و من
   نیوتنی بیچاره
  بی خواب از کشف جاذبه
     در هر ثانیه  
          از هر دقیقه
              از هر ساعت
                      از هر روز...



1389/07/11
حتا شعر نیز!


.

 شاعری هستم
         با یک دندان افتاده
و موافق با هر گونه جریان ادبی
        که با من اتفاق داشته باشد
                            در بحث آمدنت
که حتا شعر
و حتا شعر
آرامم نمی کند...!

.

.


1389/05/13
دوری از بانویی بلندبالا!


وقتی نیست
بانویی است بلندبالا
با چشمانی درشت
            روشن و قهوه ای

*


وقتی دور است

هم اوست

سبب باریدن باران ها
          در تمام ِ
             کوچه های ِ

                     غمگین ِ شهر

**


وقتی هست
وقتی نزدیک هست

چونان پروانه است زیبا

                   در مشتم!


پ.ن:

برای او>>>


1389/05/05
«شش روبان»؛ یک شعر عاشقانه!

If I were a minstrel I'd sing you six love songs
To tell the whole world of the love that we share
If I were a merchant I'd bring you six diamonds

With six blood red roses for my love to wear

اگر خنیاگری بودم، برای‌ت شش ترانه‌ی عاشقانه‌ می‌سرودم
تا صدای عشق‌مان را به تمام دنیا برسانم؛
اگر سوداگری بودم، برای‌ت شش الماس می‌آوردم
با شش شاخه گل رز به رنگ خون، برای عشق‌م تا بر خود بیاویزد


But I am a simple man, a poor common farmer
So take my six ribbons to tie back your hair
Yellow and brown, blue as the sky
Red as my blood, green as your eyes

اما من فقط یک مرد ساده هستم، یک کشاورز معمولی بی‌نوا
پس «شش روبان»ِ من را برای بستن موهایت بپذیر؛
زرد و قهوه‌ای، آبی مثل آسمان
سرخ مثل خون، سبز مانند چشمان‌ت


If I were a nobleman I'd bring you six carriages
With six snow white horses to take you anywhere
If I were the emperor I'd build you six palaces
With six hundred servants for comforting fare


اگر اعیان‌زاده‌ای بودم، برای‌ت شش کالسکه می‌آوردم
با شش اسب سفید ِ برفی تا به هرکجا ببرندت؛
اگر امپراطور بودم، برای‌ت شش قصر می‌ساختم
با شش‌صد خدمت‌کار که خوش بگذرانی؛

But I am a simple man, a poor common farmer
So take my six ribbons to tie back your hair

اما من فقط یک مرد ساده هستم، یک کشاورز ساده بی‌نوا
پس «شش روبان»ِ من را برای بستن موهایت بپذیر؛
If I were a minstrel I'd sing you six lo-ove songs
To tell the whole world of the lo-ove that we share
So be not afraid my love, you're never alo-one love
While you wear my ribbons tyin' back your hair


اگر خنیاگری بودم، برای‌ت شش ترانه‌ی عاشقانه‌ می‌سرودم
تا صدای عشق‌مان را به تمام دنیا برسانم؛

اما عشق من، هراسان نباش؛
مادامی‌که با «شش روبان»ِ من موهایت را می‌بندی، تنها نخواهی بود
Once I was a simple man, a poor common farmer
I gave you six ribbons to tie back your hair
Too-ra-lee, too-ra-lie, all I can share
Is only six ribbons, tyin' back your hair


و من مرد ساده‌ای بودم، یک کشاورز معمولی بی‌نوا
به تو «شش روبان» دادم تا موهایت را از پشت ببندی؛
راست... یا دروغ؛ تمام چیزی که دارم
تنها همین «شش روبان» است که موهایت را ببندی

***
John English در سریال Against the Wind (در برابر باد)

ترجمه: سیدکمال الدین دعایی

   1       2       3       4       5       ...       16    >>
برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
تعداد بازدیدکنندگان : 249756


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها